Suzie: "Ik lig wakker van wat er in mijn thuisland gebeurt"

Dat ontdekte Suzie onder andere tijdens een vrijwillige stage in het Erasmus MC in Rotterdam. Ze liep mee op de afdelingen oncologie en gynaecologie en raakte onder de indruk van de grote hoeveelheid data die beschikbaar is voor onderzoek naar de gezondheid van vrouwen. “Tegelijkertijd maakte het me verdrietig”, vertelt ze. “In Kameroen bestaan zulke gegevens nauwelijks, waardoor onderzoek naar vrouwen bijna onmogelijk is.”

Daarom wil Suzie  voor het eerst data verzamelen en gebruiken over de gezondheid van vrouwen in Afrika. Dat wil ze niet in haar eentje doen, maar samen met andere vrouwelijke onderzoekers. Haar huidige master,  Systems Biology and Bioinformatics, helpt haar om zich verder te verdiepen in het vakgebied bio-informatica. De master is een combinatie van biologie en wiskunde. 

“Terwijl ik helemaal niet goed ben in wiskunde”, zegt ze. “Ik vind het echt lastig. Maar op moeilijke momenten herinner ik mezelf aan mijn missie: ik wil de gezondheid van vrouwen in Kameroen verbeteren. Dat motiveert me.”

In haar vrije tijd vindt Suzie nog meer manieren om vrouwen in Kameroen te helpen. Zo was ze tijdens de presidentsverkiezingen in 2025 een van de hosts van een feministische podcast over de kandidaten en hun standpunten. Daarmee hielp ze vrouwelijke kiezers bepalen wie hun belangen écht vooropstelden. “Die positie van vrouwen wordt namelijk nooit besproken in de politiek”, zegt Suzie.  

Maar ze gaat nog een stap verder. Ze richtte een feministisch vrouwencollectief op, samen met drie andere Kameroense vrouwen: Anne Ayimbo, Lindsay Njonger en Chelsea Mouto. Het collectief Femme et Politique 237 bestaat uit vrouwen die afkomstig zijn uit Kameroen, maar inmiddels ergens anders verblijven, zoals zijzelf, maar ook vrouwen die nog in het land wonen. “Die laatste groep vrouwen riskeert elke dag hun leven”, vertelt Suzie. “In Kameroen is het nog steeds ontzettend gevaarlijk om je als feminist uit te spreken. Ik heb diep respect voor hun moed.”

Na de verkiezingen van 2025 werd de zittende president opnieuw herkozen. Door verdachte omstandigheden rond de uitslag brak in Douala, de grootste stad van Kameroen, een burgeropstand uit.

“De belangrijkste oppositieleider, die de bevolking opriep om te protesteren tegen de vermeende verkiezingsfraude, had de gewelddadige reactie van de autoriteiten kunnen voorzien”, zegt Suzie. “Maar hij nam onvoldoende maatregelen om de veiligheid van burgers te waarborgen.”

Dat maakte haar woedend. In Kameroen is er namelijk geen betrouwbaar alarmnummer zoals 112. Als iemand wordt neergeschoten of gewond raakt, moet degene hopen dat er een arts in de buurt is of iemand die hem naar een ziekenhuis kan brengen. 

Femme et Politique 237 greep in. De vrouwen riepen via Twitter artsen, verpleegkundigen en burgers op om te helpen. “Volledig op vrijwillige basis meldden twaalf medici zich aan”, vertelt ze. “Daarna zetten we snel een hulplijn op. Gewonde burgers konden via Telegram contact opnemen en werden vervolgens gekoppeld aan de dichtstbijzijnde arts.”

Suzie benadrukt dat ze hun best deden om te helpen, maar dat hun collectief kleinschalig is. “We hebben geprobeerd levens te redden”, zegt ze. “Maar de omvang en de hevigheid van het geweld, in combinatie met onze beperkte middelen, gaven ons ook beperkte mogelijkheden.” In de toekomst wil ze het systeem daarom verder verbeteren en voorbereiden op toekomstige noodsituaties.

Terwijl Suzie zich gelukkig prijst dat ze in het relatief veilige Nederland woont, blijft ze zich inzetten voor de veiligheid van vrouwen en andere minderheden in Kameroen. “Het houdt me ’s nachts wakker”, zegt ze. “Maar door me voor hen in te zetten, voel ik me beter. Misschien maak ik de nodige veranderingen zelf niet meer mee, maar ik geloof dat die mogelijk zijn.”

Tekst: Caya Forman
Fotografie: Joris Hilterman